Bel ons: 020-7373170

Een maand geleden werd het laatste plekje tijdens het spreekuur plots bezet door Indy. Ze was samen met haar baasje en beste vriend op vakantie geweest en op de terug weg nog even op bezoek bij een vriendin in Diemen.

Al tijdens de vakantie was Indy niet helemaal zich zelf. Ze had een paar keer diarree gehad maar was verder nog wel actief. Die dag had ze plotseling weer erge diarree maar was ze ook heel sloom en wilde ze niet eten.

Op weg naar de supermarkt voor wat boodschappen, kwamen ze langs Dierenziekenhuis Diemen gelopen. Op dat moment begon Indy haar beste vriend plots heel onrustig te piepen. Hierop besloot de eigenaar bij ons binnen te lopen om te kijken of wij Indy konden nakijken.

Zo gebeurde. Indy bleek niet zoals in eerste instantie gedacht werd een virus te hebben of een rare parasiet in haar darmen. Maar op klinisch onderzoek was er meteen een vermoedden van een vergrootte baarmoeder. Er werd besloten om gelijk een echo te doen van haar buik. Zodra we deze gedaan hadden wisten we het zeker Indy had een baarmoederontsteking. Deze aandoening kan levensbedreigend zijn, omdat zeker als de etter die in de baarmoeder zit niet via de vagina naar buiten kan, de baarmoeder kan scheuren zodat dit in de buik terecht komt. In dit geval overlijden de meeste honden hieraan.

Nog diezelfde avond is Indy bij ons geopereerd en zijn zowel haar baarmoeder als haar eierstokken verwijderd. Bovenstaande foto is een foto van haar baarmoeder tijdens de OK. De baarmoeder van een hond heeft normaal ongeveer de dikte van een potlood, zoals je kunt zien is deze bij Indy veel dikker. Hoewel haar herstel best zwaar geweest is was ze na ruim een week weer de oude. Inmiddels hebben we haar ook weer terug gezien voor het verwijderen van de hechtingen en doet ze het super goed. Hopelijk kan ze nog vele jaren genieten van het leven samen met haar vriendje (en misschien wel redder van haar leven) Bodhi.

 

Omdat we in de praktijk regelmatig honden zien (en soms ook katten) met diarree ten gevolge van giardia, hier wat informatie over deze vervelende parasiet.

Giardia is dus een eencellige parasiet (een flagellaat) die voorkomt in de darmen van honden, katten maar ook bij mensen is dit mogelijk. Giardia is de meest voorkomende maag-darmparasiet bij honden en is in 10-20% van de gevallen de oorzaak van diarree. Het is daarom dus belangrijk om u dier hierop te testen als hij/zij diarreeklachten heeft. Bij dierenpensions of kennels kan dit percentage zelfs nog flink oplopen. Ook jonge honden uit het buitenland zijn vaak besmet met giardia.

De meest voorkomende klacht bij giardia is diarree. Typisch geeft giardia dunne ontlasting of stinkende slijmerige diarree. Ook kan er bloed bij de ontlasting zitten. U dier kan misselijk zijn en braak klachten hebben. Sommige dieren hebben niet veel last van giardia, zij hebben bijvoorbeeld af en toe een beetje diarree, afgewisseld met periodes van normale ontlasting.

Besmetting vindt plaats doordat een ander dier of mens ontlasting in de mond krijgt. Dit lijkt heel onwaarschijnlijk maar door bijvoorbeeld een dier te aaien worden uw handen al in geringe mate besmet met ontlasting. Dit komt omdat het dier met zijn tong vanaf de anus de ontlastingsrestanten kan verspreiden over de hele vacht. Ook onvoldoende hygiëne bij het opruimen van de ontlasting kan hiertoe leiden. Slechts 10 cysten zijn nodig om een infectie bij een nieuwe gastheer te laten aan slaan. Er worden bij een infectie tot wel 100.000 cysten per gram ontlasting uitgescheiden! Dit maakt dus dat giardia enorm besmettelijk is.

De diagnose van giardia wordt gesteld met behulp van de IDEXX giardia snaptest. Deze test is veel betrouwbaarder dan de microscoop. Er wordt met behulp van een giardia snaptest antigenen (dit zijn kleine stukjes van de parasiet zelf) aangetoond.

De behandeling bestaat uit afdodend middel (metronidazol) dat 5 dagen achter elkaar gegeven wordt 3x daags. Het is belangrijk om alle dieren (honden en katten) in huis mee te behandelen. Ook een dier zonder diarree kan drager zijn van giardia en dus zelfs de oorzaak van de besmetting zijn. De hond/kat kan zichzelf herbesmetten met oocysten van de giardia die in de vacht terecht zijn gekomen. Dit kan gebeuren als de diarree aan de vacht blijft plakken. De hond/kat likt zich en op die manier her besmet het dier zich. Daarom is het belangrijk om als het dier ontlasting gehad heeft de regio van de anus te reinigen. Hiervoor kunt u gebruik maken van bijvoorbeeld verdunde medicinale dettol. Ook is het belangrijk algehele hygiëne in acht te nemen. Ontlasting wordt buiten uiteraard opgeruimd, zodat andere dieren minder kans op besmetting hebben. Was de handen direct na contact met het dier en reinig en desinfecteer de omgeving (ook de ligplaatsen). Gedurende de behandeling doet u elke dag alle dekentjes in de was op minimaal 60 graden.

Ook mensen kunnen dus besmet worden met giardia, dit betekend dat als u zelf klachten krijgt van braken of diarree dat u dit moet melden bij de huisarts.

In sommige gevallen is de parasiet resistent tegen de behandeling, om deze rede is het erg belangrijk dat u na de behandeling van 5 dagen weer ontlasting bij ons komt brengen zodat we kunnen testen of u dier nu echt vrij is van giardia. Als het dier na 5 dagen nog altijd positief test is hij/zij resistent of heeft het dier zich herbesmet. We zullen nu met een ander product gaan behandelen.

Maak kennis met Rocky. Rocky is een mannelijk vlinderhondje van 8 jaar oud. Na zijn geboorte is maar een van zijn testikels goed ingedaald in het scrotum, de andere is onderweg in de lies blijven zitten.

Dit noemt men ook wel monocryptorchidie (een van de testikels is niet ingedaald). In sommige gevallen kan dit ook met beide testikels gebeuren. Wanneer de pup nog in de baarmoeder zit worden de testikels aangelegd in de buik net achter de nieren, daarna moeten deze zich naar het scrotum verplaatsen, als dit dus niet gebeurd moet de ontbrekende testikel zich dus ergens tussen de nieren en het scrotum bevinden.

Bij de meeste honden zijn de testikels op 8 weken leeftijd allebei ingedaald, wanneer dit op 6 maanden nog niet het geval is spreken we dus van cryptorchidie. Tot die leeftijd is het nog mogelijk dat de bal wel indaald. Omdat cryptorchidie een erfelijke aandoening is wordt er afgeraden om met deze honden te fokken. Daarnaast heeft een testikel die in de buikholte zit veel meer kans om daar een tumor in te ontwikkelen. Om deze rede raden wij altijd aan om deze honden te castreren. Daarnaast heeft een testikel die in de buikholte ligt ook een grotere kans om te draaien, dit wordt een testikeltorsie genoemd. De honden zijn dan acuut heel slecht met erge buikpijn en moeten hieraan geopereerd worden.

In sommige gevallen, zoals bij Rocky is de ontbrekende bal goed te voelen in de lies. Als zich hier dan een tumor in ontwikkeld is deze meestal te voelen. Wanneer de testikel zich in de buikholte bevindt kun je dit natuurlijk niet voelen. Een testikel die zich in de buik bevindt, wordt het beste verwijderd door middel van een kijkoperatie (laparoscopie). Deze operatie vindt plaats in dierenziekenhuis Almere.

Een aantal weken geleden was bij Rocky de testikel die in zijn lies zat plotseling heel hard gaan groeien. De eigenaar heeft dit gelukkig snel opgemerkt en na een consult werd er besloten om Rocky te castreren. Zijn testikels zijn opgestuurd naar het laboratorium en hij bleek een seminoom te zijn. Deze tumor is bijna altijd goedaardig en na het verwijderen heeft dit een goede prognose.  Onderstaande foto is een foto van Rocky voor de operatie, in zijn lies is een grote bal te zien dit is de afwijkende testikel die zich in de lies bevindt.

Graag willen we jullie kennis laten maken met Wolfi. Wolfi is een kruizing van 11,5 jaar oud. In september kwam hij voor het eerst bij ons voor zijn vaccinatie. De eigenaar had nog niks abnormaals opgemerkt bij Wolfi.

Tot onze grote schrik bleek er bij het klinisch onderzoek van deze vrolijke vriend echter dat er een massa ter grootte van een flinke tennisbal in zijn buik te voelen was. Omdat de dierenarts die Wolfi zou vaccineren ook bedreven is in het maken van echo’s, kon er gelijk verder onderzoek gedaan worden bij hem. Er werd daarom een echo gemaakt van zijn buik om uit te maken in welk orgaan de massa zich bevond. Hieruit bleek dat Wolfi een tumor had in zijn milt.

Milttumoren zien we helaas met enige regelmaat bij oudere honden, vaak hebben zij geen klachten tot dat de tumor begint te bloeden doordat er scheuren zijn. Door de plotse bloeding daalt de bloeddruk. We zien dan dat de hond bleke slijmvliezen heeft en suf is. Deze bloeding kan dodelijk zijn als hij niet stopt. Wanneer de bloeding stopt kan de hond binnen enkele dagen weer helemaal hersteld lijken. Vaak treden er echter weer nieuwe bloedingen op. Meestal wordt een milttumor pas gediagnosticeerd op het moment dat er zo’n bloeding optreedt. De hond moet dan met spoed geopereerd worden omdat er gevaar is dat hij dood bloed.

Milttumoren kunnen goedaardig en kwaadaardig zijn. Met welke van de twee we te maken hebben kunnen we niet op echo zien. Wel kunnen we met de echo vaststellen of er zichtbare uitzaaiingen zijn in bijvoorbeeld de lever. Als deze niet aanwezig zijn, zoals bij Wolfi het geval was, raden wij een operatie aan. Tijdens de operatie wordt de milt in zijn geheel weggenomen.  Een deel van de afwijkende milt wordt opgestuurd voor pathologisch onderzoek. We weten dus pas een week na een operatie met wat voor tumor we te maken hebben. Indien het gaat om een goedaardige massa dan is de hond door de operatie volledig genezen. Helaas was de uitslag bij Wolfi een hemangiosarcoom, dit is een kwaadaardige tumor die bijna altijd al uitgezaaid is op het moment van de operatie (ook al is dit dus niet altijd zichtbaar). Hoewel de operatie dan de onmiddellijke dreiging van het doodbloeden wegneemt, is de gemiddelde overleving van honden met dit type tumor vaak maar maximaal enkele maanden. Inmiddels zijn we 2,5 maand verder, Wolfi is goed hersteld van zijn operatie en is nog heel vrolijk.

Foto van de milttumor van Wolfi, aan de linkerzijde een deel normale milt, rechts is de tumor.

Vier weken geleden maakte we kennis met Kira. Kira is een hele lieve chihuahua van ruim 9 jaar oud. Sinds ruim een week was ze echter niet meer haar vrolijke zelf. Ze wilde niet meer eten en was heel sloom. De baasjes van Kira zijn daarom een paar keer met haar naar de dierenarts gegaan, hier bleek dat Kira koorts had. Ze is toen behandeld met antibiotica en ontstekingsremmers, maar helaas werd Kira niet beter. Er is toen een bloedonderzoek gedaan en hierop was te zien dat haar globulines gestegen waren wat kan wijzen op een ontsteking. Omdat Kira maar niet beter werd en er op dat moment bij de dierenarts geen mogelijkheid was om röntgen foto’s te maken, is ze naar ons doorverwezen.

Bij ons aangekomen viel het vooral op dat Kira een erg dikke buik had. Ze was nog niet gesteriliseerd en drie maanden daarvoor voor het laatst loops geweest. De combinatie van de koorts, het niet opknappen met de medicatie, ontstekingsbeeld in het bloed en haar dikke buik deed ons vermoeden dat Kira een baarmoederontsteking (oftewel een pyometra) had. Met de echo werd dit snel bevestigd.

Een baarmoederontsteking is iets wat we helaas regelmatig zien bij niet gesteriliseerde honden, dit is daarom ook een van de redenen dat wij aanraden om preventief op jonge leeftijd te steriliseren. Een baarmoederontsteking kan in twee verschillende vormen voorkomen, namelijk open en gesloten. Een open pyometra is meestal makkelijk te herkennen, er komt namelijk etterige afscheiding uit de vagina. Symptomen treden meestal gemiddeld zo’n zes weken op na de laatste loopsheid. Een gesloten pyometra, zoals bij Kira het geval was, is helaas moeilijker te diagnosticeren. Wanneer dit het geval is hoopt de etter zich op in de baarmoeder en krijgt de hond dus een zak met etter is de buik, als hier niet op tijd wordt ingegrepen dan is er een risico dat de baarmoeder scheurt en de etter in de buik terecht komt, als dit gebeurd dat overlijdt de hond hier bijna altijd aan.

img-20160909-wa0001

Bij Kira was de baarmoeder gelukkig nog niet gescheurd. We hebben Kira dan ook gelijk geopereerd om de baarmoeder en de eierstokken te verwijderen. Op de bovenstaande foto zie je de baarmoeder, deze hoort normaal maar maar een paar mm breed te zijn. De operatie is gelukkig goed verlopen en s’avonds is ze weer lekker naar huis gegaan. De volgende dag ging het al weer een heel stuk beter met Kira, ze had al weer wat gegeten en gedronken en wilde weer op de bank springen (wat natuurlijk niet mocht).

Ondertussen is Kira weer helemaal hersteld en gelukkig weer haar vrolijke zelf.

kira

 

De laatste paar weken heb ik al een aantal honden op consultatie gehad met een bloedoor. Een bloedoor ofwel oorhematoom ontstaat doordat er een bloeding is in de oorschelp. Hierdoor ontstaat er een met vocht gevulde vaak warm aanvoelende zwelling van de oorschelp. De oorschelp kan voor een deel gezwollen zijn (zoals te zien is op de onderste foto), maar in ernstige gevallen kan ook de hele oorschelp gezwollen zijn (bovenste foto).

Bloedoor-of-dik-oor-bij-de-hond-300x200bloedoor-hond

In de meeste gevallen ontstaat zo’n bloedoor niet zomaar, maar is er een onderliggende oorzaak aanwezig. Vaak heeft de hond last van een oorontsteking waardoor hij meer gaat schudden en krabben aan zijn kop. Op deze manier kan er een bloedvat beschadigen.

Andere oorzaken voor het ontstaan van een bloedoor zijn door vechten of door de aanwezigheid van kwetsbare bloedvaten zoals bij de ziekte van Cushing maar dit komt veel minder vaak voor.

Als je er niks aan zou doen dan ontstaat er een bloemkooloor (zie de foto hieronder). Dit komt omdat er litteken weefsel ontstaat in de oorschelp, waardoor de vorm van het oor veranderd en het oor “verschrompeld”.  Naast het feit dat dit niet zo mooi is kan het ook in de toekomst problemen geven. Door de afwijkende vorm kan de hond bijvoorbeeld sneller last krijgen van oorontstekingen.

bloemkooloor

Wanneer de hond bij ons in het dierenziekenhuis wordt aangeboden met een bloedoor, halen wij altijd met een naald het bloed eruit. Daarnaast moet er gekeken worden of er een onderliggende oorzaak is, zoals bijvoorbeeld een oorontsteking, deze moet dan ook behandeld worden.

Helaas is een keer leeghalen van het bloedoor niet altijd voldoende, in sommige gevallen loopt het oor opnieuw vol met bloed. Om dit te voorkomen wordt er vaak een kopverband aangelegd, maar honden laten dit niet altijd goed zitten en soms loopt het oor ondanks verband terug vol. Na 5 dagen kunnen we het oor dan opnieuw een keer leegprikken, maar als het oor zich daarna opnieuw vult dan zal de hond een operatie moeten ondergaan.

 

Vaak merken we nog dat er wat onduidelijkheid is over het wel of niet castreren van de mannelijke viervoeter. Bij teefjes is het inmiddels wel algemeen bekend dat ze zonder sterilisatie een veel hoger risico hebben op het ontwikkelen van melkkliertumoren en daarnaast altijd kans hebben om een baarmoeder ontsteking te ontwikkelen.

castratie

Bij mannelijke honden ligt dit anders, er is namelijk voor hun geen medische indicatie om preventief te castreren. Sterker nog kwaadaardige prostaattumoren komen iets vaker voor bij gecastreerde honden. Natuurlijk zijn er een aantal indicaties waarbij we de hond wel castreren, deze zijn om willen van het gedrag of vanwege een medische indicatie.

Ongewenst gedrag waarvoor men soms besluit om te castreren is bijvoorbeeld ongewenst seksueel gedrag, bijvoorbeeld constant tegen knuffels of benen “rijden”, weglopen indien er een loopse teef in de buurt is, constant urineren of agressie.

Medische redenen waarom we kiezen voor castratie zijn bijvoorbeeld een goedaardige vergroting van de prostaat wat we soms zien bij oudere honden, voorhuidontstekingen, testikeltumoren en bepaalde anaalkliertumoren.

Zeker wanneer men omwille van gedragsredenen een castratie overweegt raden wij aan om eerst een keer chemisch te castreren. Het is namelijk zo dat wanneer het testosteron wegvalt (wat gebeurd bij een castratie), dat sommige met name kleine hondjes meer angst agressie ontwikkelen. De castratie heeft op deze manier dus juist een ongewenst effect, die we bij een echte castratie niet meer terug kunnen draaien. Bij een chemische castratie brengen we een chip in die voor minimaal 6 maanden hormonen afgeeft en zo hetzelfde effect heeft als de castratie. De eerste twee weken na het inbrengen van de chip wordt de hond iets heftiger omdat de testosteron juist gestimuleerd wordt, daarna raakt de voorraad echter uitgeput en na 6 weken is de hond onvruchtbaar. Indien de effecten van de chemische castratie bevallen kunt u ervoor kiezen om de hond blijvend chemisch te castreren (elke 6 maanden een nieuw implantaat) ofwel om de hond binnen 6 maanden definitief te castreren.

Zeven weken geleden kwam Eddy voor het eerst bij ons in het Dierenziekenhuis. Hij was sloom, wilde niet eten en had al meerdere keren gebraakt. Op klinisch onderzoek was Eddy een beetje gevoelig ter hoogte van de maag, voor de rest waren er geen afwijkingen. In eerste instantie hebben we Eddy dan ook behandeld voor een ontsteking van de maag. Hij kreeg iets tegen het braken en licht verteerbare voeding.

Eddy leek goed op te knappen, hij was nog wel wat rustig maar wilde weer eten en had niet meer gebraakt. Ruim een week later begon Eddy echter weer te braken, daarnaast had hij op dit moment ook hele erge buik pijn. Er zijn toen gelijk rontgenfoto’s gemaakt. Hierop waren helaas twee structuren in de darm en in de maag te zien die er niet horen te zitten.

eddy DVeddy lateraal

Eddy is diezelfde dag nog geopereerd, in zijn dunne darm en in de maag bleek een stuk tennisbal te zitten. Als honden een tennisbal kapot bijten kunnen zijn stukken hiervan opeten, deze kunnen aardig scherpe randjes hebben en dus zo echt wel wat schade veroorzaken aan de darmen. Ook kunnen ze, zoals dus bij Eddy nu het geval was vast komen te zitten en zo voor een obstructie van de darmen zorgen. Waarschijnlijk hebben beide stukken in de maag gezeten toen Eddy voor het eerst klachten kreeg en is en van de stukken daarna opgeschoven naar de darmen. De operatie verliep vlot en de volgende dag mocht Eddy weer naar huis.

De eerste vijf dagen na de operatie is er een hoog risico voor lekkage op de plaats waar de darmen open gemaakt zijn. Deze dagen werden door Eddy glansrijk doorstaan, echter bijna twee weken na de operatie kreeg Eddy weer problemen. Hij had plotseling weer erge buik pijn. Braakte, had diarree en wilde niet meer eten. Hoewel lekkage dus meestal binnen een dag of vijf na de operatie optreedt, bleek er bij Eddy helaas toch een lekkage te zijn.

Een tweede operatie volgde, gelukkig voor Eddy bleek het stukje darm dat was gaan lekken irritatie veroorzaakt te hebben aan de buikwand waardoor er daar een gaatje was ontstaan en het grootste gedeelte van de lekkage was daarom niet in de buik zelf gekomen maar meer tussen de buikwand en de huid, waardoor er daar een groot abces was ontstaan. Het beschadigde stukje darm werd gerepareerd, het gaatje in de buikwand gesloten en op die plaats naar de buitenkant werd er een drain geplaatst zodat alle etter uiteindelijk naar buiten kon. Van de etter werd een swab genomen om in het laboratorium te kijken welke bacteriën er in zaten.

Hoewel Eddy gevoelig zou moeten zijn voor de antibiotica die hij op dat moment kreeg ging het na de operatie nog niet goed met hem, er bleven grote hoeveelheden etter langs de drain naar buiten komen. Aan de hand van de onderzochte bacteriën in het laboratorium is er daarom een extra antibiotica opgestart. Hierna is Eddy goed opgeknapt. De drain is verwijderd en we zijn inmiddels vier weken na de tweede operatie en Eddy is weer helemaal de oude.

Volgende week is bij ons in het dierenziekenhuis de week van de teek. Het teken seizoen in namelijk weer begonnen, zoals ook te merken was bij ons in het dierenziekenhuis. Vandaag namelijk zowel bij een hond als bij een kat een teek verwijderd.

Teken zijn vervelende insecten die verschillende ziekten kunnen overbrengen zoals Babesia, Erlichia (in het buitenland), Lyme en Anaplasma (in Nederland). Deze ziekteverwekkers hebben over het algemeen minstens 16-24 uur nodig om vanuit de teek uw huisdier te besmetten. Een regelmatige controle en snel verwijderen van een eventuele teek is dus aangeraden.

Daarnaast zijn er preventie maatregelen die u kunt nemen om uw huisdier te beschermen tegen deze beestjes. U bent altijd welkom bij ons in het dierenziekenhuis zodat we er samen voor kunnen zorgen dat u huisdier optimaal beschermt is.

Vind u zelf een teek terug dan is deze eenvoudig te verwijderen, dit kan door middel van een speciaal tekentangetje (bij ons verkrijgbaar) of met behulp van een pincet (hoewel minder makkelijk). Pak de teek vast met de tekentang zo dicht mogelijk tegen de huid. Verwijder de teek door een ronddraaiende beweging te maken en heel belangrijk niet te trekken! Wanneer u namelijk te hard aan de teek trekt kan een deel van het kopje of de pootjes achterblijven. Controleer na het verwijderen van de teek ook altijd of deze volledig verwijderd is, een lijf, een kopje en 8 pootjes. Giet nooit alcohol op de teek voordat deze verwijderd is, dit kan er namelijk voor zorgen dat de teek zijn maaginhoud leegt en op deze manier ziekteverwekkers overbrengt. De plek achteraf ontsmetten mag wel.

Hopelijk tot volgende week!

 

IMG-20160408-WA0000 IMG-20160408-WA0001

Februari; maand van het gebit

De 2e maand in Diemen is alweer aangebroken en deze maand staat in het teken van het gebit van onze huisdieren. Steeds meer eigenaren worden zich er van bewust dat een goede mondverzorging heel belangrijk is. Ten eerste voor het huisdier zelf; een hond of kat met gebitsproblemen heeft meer risico op hart- en nierproblemen doordat vieze bacteriën uit de bek in het lichaam terecht kunnen komen. Ook is de kans op diabetes vele malen groter. Maar naast de vele gezondheidsrisico’s, zijn gebitsproblemen ook erg pijnlijk voor de hond en kat.

tandplal + tandsteen

Zowel honden als katten zijn heel hard voor zichzelf; de ontwikkeling van tandplak ontwikkelt zich heel snel tot tandsteen. Doordat er steeds meer tandsteen op tanden en kiezen ontwikkelt, raakt het tandvlees ontstoken en teruggetrokken. Dit is een pijnlijk proces. Naarmate het tandvlees steeds erger ontstoken wordt, kunnen tanden en kiezen rot worden en los gaan zitten. Los zittende tanden en kiezen moeten getrokken worden.

Dit proces is tegen te gaan door dagelijks de tanden van uw hond of kat te poetsen. Minder dan om de dag heeft geen effect! Het is zeer belangrijk om dit tandenpoetsen op een positieve manier aan te leren bij uw huisdier. Begin hier ook zo vroeg mogelijk mee; jong geleerd is oud gedaan!

Daarnaast, en ook wanneer tandenpoetsen geen optie is, bestaan er producten die de mond gezond houden. Het onderhoudsvoer dat wij voor onze patiënten in de praktijk verkopen, is zeer geschikt om tandplak en tandsteen tegen te gaan of de vorming ervan te verminderen. Het is een grote brok waarvan het bewezen effectief is tandplak aan te pakken.

Daarnaast bestaat er een poeder voor over het eten dat elke dag gegeven dient te worden. Het poeder zorgt binnen enkele weken voor een frisse adem maar verwijdert bovendien tandplak dat zich continue vormt op tanden en kiezen en maakt tandsteen weker waardoor het te makkelijk(er) te verwijderen is.

Voerbucco-fresh

Dierenartsassistente Linda checkt gratis het gebit van uw huisdier deze maand en geeft u een passend advies.

U kunt bellen met 020-7373170 voor een afspraak of via de website http://www.dierenziekenhuisdiemen.nl/contact/afspraak-maken/

Tot snel!

Linda, dierenartsassistente Dierenziekenhuis Diemen

20160208_103819 Guusje gebitscontrole20160208_104023 Kwieb gebitscontrole

Gebit hond deel 2

gebit hond linda

gebit kat linda

gebit kat deel 1